خدا مشتي خاك را بر گرفت. مي خواست ليلي را بسازد، از خود در آن دميد و ليلي پيش از آن كه با خبر شود عاشق شد. سالياني است كه ليلي عشق مي ورزد، ليلي بايد عاشق باشد. زيرا خداوند در آن دميده است و هركه خدا در آن بدمد، عاشق مي شود.ليلي نام تمام دختران ايران زمين است، نام ديگر انسان.ليلي زير درخت انار نشست، درخت انار عاشق شد، گل داد، سرخ سرخ.گلها انار شدند، داغ داغ، هر اناري هزار دانه داشت. دانه ها عاشق بودند، بي تاب بودند، توي انار جا نمي شدند. انار كوچك بود، دانه ها بي تابي كردند، انار ترك برداشت. خون انار روي دست ليلي چكيد. ليلي انار ترك خورده را خورد. مجنون به ليلي اش رسيد.خدا گفت: راز رسيدن فقط همين است، فقط كافيست انار دلت ترك بخورد.خدا ادامه داد: ليلي يك ماجراست، ماجرايي آكنده از من، ماجرايي كه بايد بسازيش.شيطان گفت: تنها يك اتفاق است، بنشين تا اتفاق بيفتد.آنان كه سخن شيطان را باور كردند، نشستند و ليلي هيچ گاه اتفاق نيفتاد.اما مجنون بلند شد، رفت تا ليلي اش را بسازد ...خدا گفت: ليلي درد است، درد زادني نو، تولدي به دست خويش.شيطان گفت: آسودگي ست، خيالي ست خوش.خدا گفت: ليلي، رفتن است. عبور است و رد شدن.شيطان گفت: ماندن است و فرو در خويشتن رفتن.خدا گفت: ليلي جستجوست. ليلي نرسيدن است و بخشيدن.شيطان گفت: ليلي خواستن است، گرفتن و تملكخدا گفت: ليلي سخت است، دير است و دور از دسترسشيطان گفت: ساده است و همين جا دم دست است ...و اين چنين دنيا پر شد از ليلي هايي زود، ليلي هاي ساده ي اينجايي، ليلي هايي نزديك لحظه اي.خدا گفت: ليلي زندگي است، زيستني از نوعي ديگر.ليلي جاوداني شد و شيطان ديگر نبود.مجنون، زيستني از نوعي ديگر را برگزيد و مي دانست كه ليلي تا ابد طول مي كشد. ليلي مي دانست كه مجنون نيامدني است، اما ماند، چشم به راه و منتظر، هزار سال.ليلي راه ها را آذين بست و دلش را چراغاني كرد، مجنون نيامد، مجنون نيامدني است.خدا پس از هزار سال ليلي را مي نگريست، چراغاني دلش را، چشم به راهي اش را.خدا به مجنون مي گفت نرود، مجنون به حرف خدا گوش مي داد.خدا ثانيه ها را مي شمرد، صبوري ليلي را.عشق درخت بود، ريشه مي خواست، صبوري ليلي ريشه اش شد. خدا درخت ريشه دار را آب داد، درخت بزرگ شد، صدها شاخه، هزاران برگ، ستبر و تنومند.سايه اش خنكي زمين شد، مردم خنكي اش را فهميدند، مردم زير سايه ي درخت ليلي باليدند.ليلي هنوز هم چشم به راه است چراكه درخت ليلي ريشه مي كند.خدا درخت ريشه دار را آب مي دهد.مجنون نمي آيد، مجنون هرگز نمي آيد. مجنون نيامدني است، زيرا كه درخت ريشه مي خواهد.ليلي قصه اش را دوباره خواند، براي هزارمين بار و مثل هربار ليلي قصه باز هم مرد. ليلي گريست و گفت: كاش اين گونه نبود.خدا گفت : هيچ كس جز تو قصه ات را تغيير نخواهد داد.ليلي! قصه ات را عوض كن.ليلي اما مي ترسيد، ليلي به مردن عادت داشت، تاريخ به مردن ليلي خو گرفته بود.خدا گفت: ليلي عشق مي ورزد تا نميرد، دنيا ليلي زنده مي خواهد.ليلي آه نيست، ليلي اشك نيست، ليلي معشوقي مرده در تاريخ نيست، ليلي زندگي است.ليلي! زندگي كن.اگر ليلي بميرد، ديگر چه كسي ليلي به دنيا بياورد؟ چه كسي گيسوان دختران عاشق را ببافد؟چه كسي طعام نور را در سفره هاي خوشبختي بچيند؟ چه كسي غبار اندوه را از طاقچه هاي زندگي بروبد؟ چه كسي پيراهن عشق را بدوزد؟ليلي! قصه ات را دوباره بنويس.ليلي به قصه اش برگشت.اين بار نه به قصد مردن، بلكه به قصد زندگي.و آن وقت به ياد آورد كه تاريخ پر بود از ليلي هاي ساده ي گمنام

وقتي گريه كردم گفتند بچه اي !

          وقتي خندیدم گفتند ديونه اي!

               وقتي جدي بودم گفتند مغروري !

                    وقتي شوخي كردم گفتند سنگين باش!

                         وقتي سنگين بودم گفتند افسرده اي!

                              وقتي حرف زدم گفتند پــــرحرفي !

                                   وقتي ساكت شـدم گفتنـد عاشقي!

   گريه شايد زبان ضعف باشد ،شايد خيلي كودكانه، شايد بي غرور، اما هرگاه

گونه هايم خيس ميشود مي دانم نه ضعيفم، نه يك كودك. مي دانم پر از احساسم.

وصيت من
مرا با لباس عشق در خاک گذاريد تا بفهمد تا اخرين لحظه ي زندگي رنگ عشق او به تن داشتم. چشمان مرا باز گذاريد تا دريابد چشم در راه نگاه زيباي او بودم تا لحظه ي مرگ. دستان مرا باز گذاريد تا ببيند تا اخرين نفس تشنه آغوش گرم او بودم  

خدايا،خدايا...تو احساس اگر داشتي

دلت را چو من مفت مي باختي

براي  خود  اي  ايزد  بي  خدا

خدايي دگر نيز مي ساختي

چه خوب بود زندگی همانند این تصویر زیبا بود

شکسپیر میگه:اگه یکی رو خیلی دوست داری ولش کن ...اگه قسمت تو باشه برمیگرده ...اگه هم برنگشت از اول ماله تو نبوده

با تشکر از دوست عزیزم محسن 

مواظب خودتو شوهرت باش

تو شاعر نيستي اما دقيق و خوب ميداني
محال است اينکه يک شاعر ز عشقش دست بردارد

دلم ميخواهدت اما چه بايد کرد يک دختر
نمي گويد که چشمانم شما را در نظر دارد

چرا شايد ؟ بگو : حتما ، غرور ترد اين دختر
تنفر دارد از حرفي که اما و اگر دارد

چه سعي باطلي داري نگاهت رو بپوشاني
دلم اين روزها از چشم هاي تو خبر دارد

غم عشق شما روزي مرا هم آب خواهد کرد
درست است آنکه بامش بيش برف بيشتر دارد

به در يا ميزنم دل را مي آيم توبه! ، نه هرگز
اگر چه ديدنت کلي برايم دردسر دارد .

عشقمون مثل تلاش روبوسیه دو نفر عینکی بود، اصلاً به فکرمون نرسید که عینکهامون رو در بیاریم هیچ به شادی ها فکر کردی؟!

شاید اون دستی که بیشتر از هر دستی برزانده ی دست تو دستت باشه دست منه،شایدم واقعی ترین دروغ، دروغ منه شاید یه روز تو شاید یه روز من شایدم روزی تو و من..!!!

تورو تو شبهای سرد بی کسی پیدا کردم با قلب حسرت مونده به محبت با زبون سوت و کور مونده ی عشقم به تموم دنیا داد میزنم پرنسسم دوست دارم

درست وقتی به دریای تنهایی لنگر موندن انداخته بودم اومدی و خونه کردی بهترین جای قلبم با چشمای حسرت مونده به خنده با تنی درمونده و خسته

 قلب زخمیه من رو با لبخندهات خوب کردی تاریکی شبهای بی کسی من  رو تو برام روشن کردی تو پرنسسمی لحظه لحظه نفس منی با تنه حسرت مونده به شادی با اون خنده های یادگاری

 روی دیوار قلبم مینویسم تورو بیشتر از خودت دوست دارم پرنسسم...!!!  

تورو دوست داشتن:

تورو دوست داشتن وسط یه صحرای بی آب و علف سیر آب نوشیدنه تورو دوست داشتن

اون بالابالاها وسط ستاره ها زندگی کردنه تورو دوست داشتن نفس کشیدن تو رویاست

پرنسسم گریه نکن تورو به سر حد مرگ دوست دارم تا وقتی که این بدن زندست من با تو و به امید تو زنده هستم تا اونجایی که میتونم میخوام به آسمون ها داد بزنم که اینو بدونی این قلبم فقط تو زندگیش عاشق تو می مونه وقتی نیستی منم نمی رم بلکه میشینم و منتظرت میمونم رو دوشم فقط غم های تورو میکشم خوشحالم و با تو بودن به همه چی می ارزه بدل با تو بودن اگه زندگی تو جهنمه اگه از اون چشمای نازت دیگه هیچ وقت اشکی نمی یاد من نه از عشقت دست میکشم و نه تو رو تنها میذارم.  

یه شب اگه سر زده خونت بیام بغلم میکنی خوش اومدی میگی؟!

در نزده بی سر و صدا بیام تو بهم گم شو برو بیرون میگی؟!

مثل یه گل لطیف بوت کنم!!بسه دیگه میگی فریاد می کشی؟!

اگه سایه بشم بخوام ازت دور بشم؛بغلم میکنی و بیا نرو میگی؟!

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد

                                                               فر یبنده  زادو   فریبا   بمیرد

شب مرگ تنها بشیند به موجی

                                                               رود گوشه ای دورو تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آنشب

                                                              که خود در میان غزلها بمیرد

گروهی بر آنند کاین مرغ شیدا

                                                              کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد

شب مرگ از بیم آنجا شتابد

                                                             که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم

                                                             ندیدم که قوئی به صحرا بمیرد

چو روزی ز آغوش دریا بر آمد

                                                            شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی آغوش وا کن

                                                           که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

نگهی باید کرد:

بر سر کوی محبت

                                    بر  سر  کوی  محبت  گذری  باید کرد

                                    کعبه عشق و جنون را سفری بایدکرد

                                                                                                          بر  لب  قند  سرشت  صنم  لاله  رخی

                                                                                                           بوسه گر نیست میسر نظری باید کرد

                                  شب که دامان مه چرخ پر از پروین است

                                   خواب  در  دامن  لطف  قمری  باید  کرد

                                                                                                            ظلمت راه وصال است شب تار فراق

                                                                                                           سحرش بدرقه با چشم تری باید کرد

                                 دائم اندر دل دریای هوس؛کشتی جان

                                 غرق  موج  نگه  فتنه  گری  باید   کرد

                                                                                                          لایق  محضر  محبوب  نه  در  و  گهر  است

                                                                                                           هدیه بر خاک درش جان و سری باید کرد

                             خالقی یار ستم پیشه که دور از نظر است

                             با  نسیمش  گله  وقت  سحری  باید  کرد...

تو نگی هم من میدونم :

میدونم میری نه نای التماس دارم نه تاب به دنبالت اومدن اما تو صداتت رو بذار پیش من

میدونم از من جدا میشی نمی تونم موهات رو بگیرم تو دستم اما تو بوی موهات رو بذار پیش من

میدونم از پیشم میری خیلی خراب شدم خرابتر از این هم نمیشم اما تو رنگ عشقت رو بذار پیش من

همه جا شایعه شده که گمت میکنم بزرگترین دردم تو میشی اما تو بازم گرمای تنت رو بذار پیش من

میدونم فراموشم میکنی مثل گلوله است دردش مثل اقیانوس عظمتش اما تو طعم دردت رو بذار پیش من

هر کاری بکنم برات بازم میری قاضی نداریم تواین دادگاه که نگهت داره به خاطر من  اما پرنسسم تو خودت رو بذار پیش من

دو تامونم تورو دوست داریم:

دوتامونم تورو دوست داریم چه قشنگ... جاهایی که تو بودی رو فقط نگاه میکنیم چه قشنگ

دو تامونم توی تموم آیینه ها تورو میبینیم چه قشنگ....فصل ها یکی یکی از عمرمون رد میشن روی دریای به این شلوغی بین تموم مرغ های دریایی دوتامونم تورو دوست داریم چه قشنگ

 از تکرار حرفای گفته شد ه و زخمهای کهنمون میترسیم برای همینم دو تامونم یه جایی قایم شدیم چه قشنگ

 مواظب بچه های مردی چشمامون هستیم همه چیزو همه کس رو میبینیم ولی به خودمون کوریو چه قشگ

اونجایی که ما قایم شدیم ترس تو لباس گلای خیلی قشنگ میشکفه ولی هیچ وقت به هم دیگه هدیه نمیدیم چه قشگ.

نمیخوایم نشونی از خودمون و خونمون به کسی  بدیم چوتکه اون موقع دردها زودی پیدامون میکنن ما هم نمیتونیم فرار کنیم چه قشگ.

دیگه از خوندن و نوشتن عشقای قبلیمون دست کشیدیم  اما هنوزم که هنوزه زبون عشقو یاد نگرفتیم چه قشگ

 رقیب هم شدیم ام اصلاً وسط راه نامردی نکردیم  حالا هم سر یه دو راهی آشنا دست تو دست هم ایستادیم چه قشگ..

 یکیمون دو دل و یکیمون مطمئن از خودش دوتامونم هنوز تورو دوست داریم چه قشگ.....!!!! 

انگار داریم بزرگ می شیم:

امید های کهنه و قدیمی ویا شاید هم رویاهایی داشتیم که الان به ذهنمونم نمیاد...هردومون مثل هم خیال میکردیم و بعد با امید هامون زندگی میکردیم و روی پای خودمون وا میسادیم...و کنارمون همیشه شونه های قابل اعتمادی برای تکیه کردن داشتیم...ولی دیگه همه چی قدیمی شده و تو گذشته مون مونده...ما حالا فقط دو نفریم و زندگیمون به اندازه تنهایی دو نفره...حقیقت ها به همون اندازه که تلخ هستن زودگذر هم هستن...چون حقیقت های زندگیمون رو با خیالهیایی که حقیقی نبودن ساختیم و زندگی کردیم...بعضی وقتها منم قبول نمیکنم،تجربه هام رو؛عشقم رو؛نارحتیم رو؛ و خلاصه تموم شکستهام و به بمبست رسیدنم هارو؛چون زندگی رو برای من سخت کردن و شایدم به زندگیم معنا دادن نمیدونم...ولی زندگی بعضی وقتها ارزش زندگی کردن رو نداره؛هیچ وقت نخواستم که بمیرم ولی تا حالا مرگ برام اینقدر با معنی نبود؛مرگ معنی خودش رو توی نمردن پنهون کرده...شاید هم عشقی رو که هیچ وقت توی زندگی تجربه نکردم ولی همیشه آرزوش رو داشتم رو تو بی معنایی خودش پنهون کرده...نمیدونم معشوق بودن مثل دیونه ها از طرف کسی مورد عشق قرار گرفتن چه جور حسیه نمیدونم....شاید کسی منو خیلی دوست نداشته شایدم من موتوجه نشدم...اما هرطور که باشه اگه من میتونم که بگم کسی منو دوست نداشت و مورد عشق کسی قرار نگرفتم یعنی تموم کسانی که با هاشون روبرو شدم هیچ کدوم از مرز دوستی اونطرفتر نرفتن...شاید تو بتونی بگی که «منو دوست داره»و یا چون دلت میخواد باورش کنی اون رو باور میکنی.... من وقتی بهت گفتم دوستت دارم عشق من فقط به همون اندازه ای بود که تو حس کردی این رو میدونم این رو میدونم ولی همیشه سعی کردم تا بیشتر از اون چیزی که حس میکنی رو بهت بدم... تو به همون اندازه که دوستت دارم عشق منی و یا به همون اندازه ای که من میبینم میتونی زیبا باشی...تصاویر....به خوشحالی که یه آیینه به انسان میده فکر میکنم چون امروز به آیینه نگاه کردم و سعی کردم که عشقم رو توش ببینم...معلومه که نتونستم ببینم چون من به همون اندازه که تو میبینی انسان و به همون اندازه که تو قبول داری عشقتم...نشون دادن و یا ثابت کردن عشقم به تو اصلاً سخت نیست میدونم که دلت میخواد باورم کنی و هر بار که از من سوال«واقعاً؟!»رو میپرسی منم هر بار «حداقل به اندازه ی خودت واقعی» جوابت رو میدم...چون میدونم فقط وقتی که به آیینه نگاه کنی عشق من رو میبینی و فقط به اون اندازه که حس میکنی مال منی...تنها وقتی که خودت رو باور کنی میفهمی که حق منی و یا هرچیزی که باورش داری تورو پیش من میاره...از روزها و شرایط سختی داریم رد می شیم به حدی مشغول مسائلی بودیم که زندگی برامون آورده بود؛که برای زندگی کردن فرصتی پیدا نکردیم اما دلم اینو میخواد که بدونی من سختتر از این ها رو هم تجربه کردم اونم چندین بار...اما میدونم همه چیز برای درست کردن بود ؛و برای خودت و اون «وجودی» که باید پیداش میکردی... اون لحظه که پیدا کردی یا خودت روپیدا کردی همه چی تموم میشه و یا میتونی که همه چی رو تموم کنی... فقط انجام بده به آیینه نگاه کن و از خودت بپرس که خوشبختی کجاست؟!در اصل خوشبختی خیلی نزدیکه هیچ وقت از هیچ انسانی دور نبوده اون همیشه کنارمون بوده اما ما نتونستیم اون رو ببینیم...شاید هم فرار کردیم از خوشبخت بودن و یا شایدم ناراحتی هامون بیشتر از خوشحالی هامون بود...اما نباید هیچ وقت از یادمون بره که«ما تنها به اندلزه ای که ناراحت میشیم خوشحال خواهیم بود»نمیدونم اگه هیچ نارحت نمیشدیم خوشحال بودیم؟! و یا اگه تاوان بعضی چیزاروپس نمیدادیم به اینجاها میرسیدیم؟!« نه»تصاویر اونقدر زیاد و زندگیمون به حدی ساده است که فقط زمان که دقت میکنیم متوجه میشیم.... از اون صورتی که صبح که از خواب بیدار مشی توی آیینه میبینی ویا اون جوابی که بعد از گفتن «صبح به خیر »میشنوی چیز زیبا تری هم هست؟!...بعضی وقتها علت دوست داشتن رو نمیدونی و برای فهمیدنش همیشه باید برگردی و به بار دیگه نگاه کنی ... اما تنها جایی که باید نگاه کنی چهره فرد مقابل تو نیست شاید تو همون آیینه ی کوچیکیه دو قدم اون طرف تر آویزونه پنهونه ... تا زمانی که تو ؛تو هستی منم ؛من هستم .... و یا هر قدر که عشق من رو میبینی تورو اونقدر دوست دارم و گفتن بیشتر از اون معنی نداره چون عشق چیزی نیست که بتونی نشون بدی فقط یه جایی پنهونه همین....*تو اگه نگاه کردن رو بلد باشی اون رو حتماً میبینی*

نگاه به تو :

با یه کاغذ سفید هر کاری میشه کرد،مثلاًمیشه یه هواپیمای کاغذی ساخت برای پرواز یا زیر یکی از پایه های میزی گذاشت که ازسه تای بقیه کوتاهتره،و یا میشه روش شعر نوشت که همیشه عمرش از بقیه کوتاهتر...روی یه کاغذ سفید هرچیزی میشه نوشت غیر تو،برای توصیف زیبایی تو پیدا کردن تشبیه و حتی چیزایی که حتی سعی میکنن کمی شبیه تو باشن_مثل گل،پدیده ویا پاییز_ خیلی خیلی سخته...شاید جواب این سوال که چرا گل این همه شبیه توهستش فقط تو طبیعته و به خاطر همینم هست که من یه باغبان ساده هستم...چیزایی از گل گیاه میفهمم ولی نمیتونم صحبت خاک و خورشید رو به واسطه گلی که خیلی شبیه تو هست رو توصیف کنم ...تو به من نور بده کافیه من جوونه زیاد دارم ریشه های من تو وجودم پنهونه نه کسی میاد نه کسی میره نه کسی حالی از من میپرسه خلاصه مزاحم ندارم... شعری از من میخوای که توش تشبیه و قافیه باشه ولی معذرت میخوام پرنسسم تو بقچه من چیز زیبایی که اینقدر شبیه تو باشه نیست اگه بدونم تموم دردهای دنیا تو همین راه به تو رسیدنه بازم با تمام وجود به طرف اون مرجانهای آبی چشمات میام...نگاه به تو نگاه به آبه نگاه به تو فهمیدن معجزست اون راههایی که تو مسیرشون حتی  اطرافم رو هم نگاه نکردم شاهد این حرف منه... هرچی مینویسم بازم نمیشه چون فقط اونایی که تورو میشناسن میفهمن که من چی میگم...وقتی چشمهای تو مصداق بهترین چشمهاست،وقتی تو مرز اشتراک خاک و خورشیدی وقتی تو بهشت رو تو تنت پنهون داری دیگه برای تو شعر نوشتن احمق بودنه...فقط یه حرف ممیمونه تو دلم... من به تو گلم میگم و از اون روز به بعد عمر گل شروع میکنه به زیاد شدن... تموم اون قولایی که به تو دادم میخوام پیش خودت بمونه...به تو گلم میگم و به خاطر اینکه گل شبیه توست جاودانست...نگاه به تو نگاه به یه کاغذ سفیده نگاه به تو آماده هر اتفاقیه...نگاه به صورتی که ازش خجالت میکشی نگاه به آبه... نگاه به تو رد تموم احتمال ها و فهمیدنه یه معجزست*نگاه به تو فهمیدن خود خود خداست*

مواظب خودت باش خیلی وقتها جمله ای برای جدایی چند ساعته یا چند روزه نیست،جمله ای برای الوداع همیشگی. چیزهای بیشتری از اون سه کلمه تو این جمله پنهونه:

« مواظب خودت باش،چون بعد از این من پیشت نیستم،نمیتونم باشم، چه بخوام چه نخوام زمانی تورو دوست داشتم هنوزم دارم و دلم میخواد که بعد از من هم خوشحال و خوشبخت باشی اگه روزی از اونجا برگشتم میخوام که تو خوب باشی»

« مواظب خودت باش چون بعد از این کسی نیست که پشتت وایسه و مواظب تو باشه من هم نیستم مواظب خودت باش و به منم فکر نکن چون دیگه بعد از این به تو فکر نمیکنم ، دیگه بهم زنگ نزن نامه ننویس چون من دیگه برات نمینویسم،منو از قلبت پاک کن چون من تورو پاک میکنم...فقط به احترام خاطره های خوبی که باهم قسمت کردیم از ته دل برات آرزوی خوشحالی و خوشبختی میکنم...»

« مواظب خودت باش با وجود هر چیزی که بین من و تو اتفاق افتاده شنیدن خوب بودنت رو ترجیح میدم،در واقع فهمیدن و شنیدن خوب بودنت مهم نیست من اونجوری فرض می کنم، به خاطر امید هرگز ندیدنت دارم میرم تورو با تنهاییات تنها میذارم. واقعیتش رو بخوای زیادم اهمییت نمیدم.»

و همین طور« مواظب خودت باش» میگن و میرن...بعضی وقتها اونایی که کسی رو از ته دل دوست دارن بیشتر از یه بار میگن چون جدا کردن اونها از هم دیگه جدا کردنه گوشت از استخون...به همین آسونی ها از هم دل نمی کنن ،مدت زمان براشون تلخه و قلب و دلشون رو تکه تکه میکنه هر بار با امیدهای کمتر شده برمیگردن و با « مواظب خودت باش» از هم جدا میشن...تا وقتی که امید و عشقشون تموم بشه

*تا اینکه آخرین «الوداع»رو تو سکوت مزار به هم بگن*

و اونایی هم که بیشتر از این دسته هم دیگه رو دوست دارن یه بار « مواظب خودت باش»میگن و میرن. اونا به جای جدا کردن گوشت از استخون به یک باره مرگ رو به آغوش میکشن، اونا می دونن که این درد رو بیشتر از یه بار نمیتونن تحمل کنن...« مواظب خودت باش»میگن و میرن

«بین این کلمه ها خیانت نیست و هیج وقت هم نمیتونه باشه» میگن و میرن...مگه بزرگترین خیانت نیست کسی رو که دوستت داره و احتیاجت داره نیمه ی راه رها کنی و بری؟!...

...« مواظب خودت باش»میگن و میرن تورو محکوم به سکوت میکنن و میرن،...« مواظب خودت باش»میگن و میرن تورو میشکنن  و بزرگترین تکه ات رو برمی دارن و میرن،تورو از خودت میگیرن و میرن،و از همه بدتر نمیتونی اونهارو به خاطر این کارشون سرزنش کنی... چون یقیناٌ اونی که « مواظب خودت باش»میگه و میره برای خودش دلیلی داره...خودش رو به دام نمی ندازه، به خاطر مبارزه نکردنش عصبانی میشی ولی نمیتونی محکومش کنی*به خاطر اینکه شکست خوردی ناراحت میشی عصبانی میشی ولی نمی تونی کسی رو سرزنش کنی*

 ناگزیر بودن به جدایی رو باورت میدن « مواظب خودت باش»میگن و میرن...امیدها،آرزوها،رویاها و عشقت رو ازت میگیرن و فقط خاطره هارو برات میذارن و نامه هایی که با خوندنشون غرق اشکات میشی، و اگه تنها موندی اونا بدون اینکه پشت سرشون رو هم نگاه بکنن رفتن، چون هیچ وقت نمیخوان بی انصافیه خودشون رو ببین،و دوست دارن همه چیز رو همونجا همون لحظه تموم کنن وببندند...چون نمی تونن «تموم شد »بگن « مواظب خودت باش»میگن و میرن چون نمی تونن«نارحت شدم و هیچ وقت تورو نمی بخشم »بگن« مواظب خودت باش»میگن و میرن چون نمی تونن «دیگه دوستت ندارم و تورو از زندگیم بیرون می ندازم، ولی اینو بدون هیچ وقت فراموشت نمیکنم»بگن« مواظب خودت باش»میگن و میرن چون نمی تونن «میدونم خیلی دلت خون میکنه ولی بهتر از این کاری از دستم بر نمی یاد »بگن « مواظب خودت باش»میگن و میرن... به خاطر راتی وجدان خودشون « مواظب خودت باش»میگن و میرن چون اون خون مدت زیادی قطع نمیشه و بعد از قطع شدنش جای زخمش هیچ وقت خوب نمیشه و اونا هم اینو خیلی خوب میدونن... « مواظب خودت باش» خیلی وقتها یه نقطه است پایان هر چیزی « مواظب خودت باش» نگو به من چون من همیشه دلم میخواد که نقطه ی پایان جداییها؛سختی ها؛و بدیهارو بذاریم در حالی که تو خوبی خیلی هم خوبی تو روشنایی توی چشمام؛تبسم روی لبام؛ و خوشحا لیهای قلبم هستی؛تو رنگین کننده ی زندگیم ؛ تو طپش قلبم؛ تو شادی زندگیو هستی... تو روشنایی راهم؛ تو همدردم؛تو هم نفسم؛ تو یکی یدونه ی منی « مواظب خودت باش»نگو به من نقطه نذار؛کاش بعضی چیزها ایبجور پیش نمی رفت کاش بتونی منو ببخشی؛ کاش منم بتونم بعضی چیزهارو ببخشم؛ کاش بتونیم زمان رو به عقب برگردئنیم؛ و با عقل الانمون همه چی رو از سر شروع کنیم ؛ولی بی فایدست...اما بازو اگه نری نمیشه؟!اگه تموم نشیم نمیشه؟!  تو وقتی کمی من چجور کامل باشم؟! جای خالی تورو با کی ها پر کنم؟! به شیطانی که بینمونن خونه کرده جنگ کنیم نمیشه؟!  کوعشق های بزرگ بزرگترین موانع رو از جلوش بر میداشت؟! کو دوستی های واقعی از هر امتحان سختی با نمره ی قبولی بیرون میومدن؟! کو محبت و خوبی بالاخره آخرش یه روز یه جایی برنده بود؟! کو توی زندگی ارزشهایی بود که هیچ وقت کدر و لکه دار نمی شد؟! کو بزرگترین پیروزی ها بعد از بزرگترین خون ریزی ها به دست می یومد؟! اینا همش دروغ بود؟! واقعاً اگه نری نمیشه؟! تموم نشیم نمیشه؟! خوب پس اگه میگی نه هر جور که تو که تو میگی باشه؛اوجوری که تو میخوای باشه.... اگه اونجوریه... تو هم...« مواظب خودت باش»...*مواظب خودت باش میگن و گلوله رو تو مغزت خالی میکنن و میرن*  

تو رو دوست داشتن:
تورو دوست داشتن چه جوریه می دونی؟مثل مردن تو بدبختی وبه یه جنگ نا برابر مجبور بودن.و یا افتادن و شکستن نه یه بار نه ده بارمه صد بار هزاران بار... تورو دوست داشتن چه جوریه می دونی؟یعنی هر روز حداقل دو بار افتادن از اون بالا بالا ها یعنی مثل دیونه ها آه کشیدن.یعنی سالها داشتن یه خنجری توی قلبت که نمیتونی درش بیاری.شاید یه روزی اون خنجر از جاش در  می یاد ولی جای زخمش هیچ وقت خوب نمیشه.این جوریه دوست داشتن تو.یعنی التماس کردن بین خنده های مضحک مردن، آه دوست داشتن تو یعنی مردن،یعنی نفس کشیدن ولی دوست داشتن نو برای من یعنی «عاشق تودم گفتن»یعنی دیگه دیونه وار عاشق نشدن،و دیگه کسی رو ناراحت نکردن و یا از ناراحت کردن مثل مرگ ترسیدن.این جوریه دوست داشتن تو، یعنی قبول یه زخم عمیق و کاری و از دومیش ترسیدن و از ترس اون روزی هزار بار مردن یعنی هیچ وقت مثل قبل عاشق نشدن و نخندیدن این جوریه دوست داشتن تو  یعنی بین صدای خش خش یه ورقه باطله صدای هق هق گریه ی یه عاشق رو شنیدن، یعنی نوی وجودت و ذهنت با وجود همه ی اینها جدایی رو قبول کردن. یعنی دیگه دوست داشتن رو دوست نداشتن. یعنی با وجود اینکه اصلاح شدی بازم راضی به زندان باشی . یعنی به کسی عصبانی نشدن و به هیچ کس ابراز احساسات نکردن،خلاصه یعنی دیونه شدن و یا مثل یه«پایان» آخر فیلمی تموم شدن.آه تورو دوست داشتن یعنی توی تاریکی ذر حالی که گریه میکنی از سرما می لرزی و دندون به هم فشار بدی و«نمی میرم» بگی اما وقتی این رو میگی نزدیک بودن مرگ رو حس کرده باشی و یا عشقت رو در حالی که مثل آهن گداختست  زنده زنده  روی قلبت فشار بدی و اینجور فکر کنی که سرما سردش میکنه...و اگه امکانش باشه نه صد بار نه هزار بار بلکه بارها و بارها  این درد رو قبول کردن.یعنی بین تموم این دردها دنبال لحظه های خوش بودن یعنی خاطره های خوب رو هزار بار بزرگتر کردن و هزاران بار تجربه کردن...بهشت منم تو این لحظه ها پنهونه...تورو دوست داشتن بهشت رو به دست آوردن، یعنی دوباره شروع کردن با وجود همه ی دردها وسختی ها محکم و قاطع به راه ادامه دادن...تورو دوست داشتن یعنی خرابه ای زندگی کردن ،قلبم حالا خونه من شده...خونه من خرابه ای و مسافر خونه برای غریبه ها شدهف مسفر هایی که می یان . میرن ولی تاثیری تو مرمت این خرابه ندارن خرابه ای که فقط و فقط به دست مهربون تو میسه زیباترین قصر دنیا و خورشیدش روی تاج الماس توست...تورو دوست داشتن یعنی با وجود این خرابیها راست ایستادن دندون به هم فشردن منتظر روزهای خوب بودن...شاید هیچ وقت بهار نیاد و پروانه هاش و ابرهای خوشبختیش بالای سرمون نباشه ولی مطمئنم که به تو سری مزنه...تورو دوست داشتن یعنی  انتظار کشیدن به تنهایی توی آسمون و فقط اطراف یه ابر پرواز کردن یعنی سالها ساکن من یعنی سرزمین آرزوهای محال و دست نیافتنی بودن ،یعنی با اینکه برات سخته بازم جدایی رو قبول کنی.. تورو دوست داشتن یعنی  توی پایان خوش بودن همیشه ائن پایان رو زندگی کردن و حتی توی پایان های غم انگیز هم امیدی به خوب شدنش داشتن و اون رو هم توی شعرهای مسخره به زبون آوردن، یعنی تو تله ای در مونده موندن و یا به کلکسیون میخ شدن مثل یه پروانه یعنی آهی کشیدن که همه بشنون، ولی نه کسی نشنوه و نارحت نشه تورو دوست داشتن یعنی  هنوز وقتی که یه دفتر سفیدی هستی توی آتیش سو ختن و بین خاکسترهای یه شعر تنها موندن و بعد هم یه عمری همونجا زندگی کردن توی قبر بودن منتظر رهایی بودن ولی مرده نبودن و یهو هدفی پیدا کردن و به خاطر اون زندگی کردن، عمری برای هر کس در حالی که خودت میدونی دیگه هیچ وقت مثل گذشته خوشبخت نمیشی...هر چیزی رو که به تو مربوط میشه، بزرگ کردن عشقت،دوست داشتنت،و منم اینم پرنسسم ناتمام،خطا کار،یعنی کلمه ای پیدا نکردن برای مثل گذشته شعر نوشتن و با خاطره ها زندگی کردن و تمام کردن و دوباره از اول شروع کردن  خاطره هایی که هیچ وقت تمومی نداره ، اما اگه تورو دوست داشتن توی دو کلام خلاصه بشه «مرگ»و «سختی» من به هردشون راضیم

به نام اون مهربونی که منو دیونه تو کردو تورو دیونه دیگری

عزیزم سلام با غم حزنی که بدنم رو به اسارت گرفته...خیالهای شکسته ای که روحم دور تا دور گرفته...وخورده شکسته هایی که بعد از رفتنت برام یادگاری مونده...هیچ کس نمی تونه عصیان های بی صدا ولیدردناک جدایی رو که از دل فوران میکنه رو آروم کنه...یه شب پرده ناز اتاق خیالت رو کنار بزن...سرکوچه یه نفر رو میبینی که آواره ایستاده و منتظر گمشده خودشه...اون یه نفر منم...فراموش کردن تو انقدر سخته که...تو اگه حتی بری و تو قلبت خونه کنی...توی قلبم بازو ردو پای عشقت و خوشبختی هات هست که تو به من هدیه کردی...تو قدرت اینو داری که تنها از لج تنهایی که شبها سیاه رو تسلیم خودش میکنه تمام شب رو با رویا و خاطرات عزیزت صبح کنی؟!...با اینکه میدونی نمی یاد هر لحظه با امید اینکه از دریای غم به ساحل عشق قلبت سری هم میزنه خواب رو به چشمای خودت میتونی حروم کنی و تا خود صبح منتظرش بمونی؟!...و فقط برای اینکه بتونی خوشبختی و عشق چشمات رو تنها دو دقیقه زندگی کنی مرگ و قبول کنی؟!...عزیزم پرنسسم من تورو اینجور از عمق دوست دارم...تو اینقدر عزیزی که به خاطره پیدا کردنت همه چی ارزش گم کردن داره...من اسیر اون مرجان های آبی چشماتم و تو معنی بهترین سطرهای شعرهای عاشقانه ای...توی تنهاترین لحظه هام درهای مخفی مونده قبل از اومدنه سبزت رو تنها به روی تو باز کردم...ونور جادویی ماه رو تو صورت تو میبینم و با چشمای تو چشمای من رو شنی میگیره...عشقم و حسرتم رو تو کوچه های این شهر خرابه که از تو برام یادگار مونده میذارم...دل تنهایی کشیدم رو تو خاک بی حاصل اینجا می سپرم...و حسرتم به دیدار تو رو به اسم تخم عشق تو خاک فرداهام میکارم...که شاید روزی به این قلب من برگردی...بین جام و پیک خالی شمع داره میلرزه و اتاقم تاریکه نمی دونم این لرزه ها از سردیه یا از خجالت اون چشمای براق و گیرای عکست؟!...بیرون داره روی گلای قشنگ عشقمون قطره قطره بارون حسرت میباره...بعد از این شبهای سرد و تاریک و خسته کننده بازم صبح روشن و پر امید می یاد ولی میدونم که تو نمی یای حتی توی پاییز...برگی که توی پاییز با تسیمی این ور اونور میشه شاید اگه می دونست که بالاخره یه روز سرد پاییز مجبوره از اون شاخه جدا بشه و روی زمین بیفته تو بهار جلوی اون بادهای وحشی و طوفانی مقاومت نمی کرد...من اگه ازاومدن پاییز با خبر باشم و عزرائیل رو روبروی خودم داشته باشم بازم دست از عشقت نمیکشم..!!

حاجی رفت به طواف کعبه و باز آمد«»ما به قربان تو رفتیم و همانجا ماندیم